Estàt 2008

L’estàt l’è miga rìada, zèmò dù mis chél piöf, mòdona che pèciada, a gò ol làcc ai zènòcc. Nel’òrt i mè pomade, le gà amò de bòtà, me sà che iè marside, l’è töt de bötà vià. Pècàt per l’insalada, i coste òl pèdersem, glìa piantèrò a Nòember mè sà che al farà bèl. La còlpa chesta òlta, l’è la bàsa pressiù, la bogia gnàc a traga, è zò acqua a muntù. La dis anche òl Giuliacci, insema òl Regazzù, me sà che al rìa in ritarde, chést’àn l’anticiclù. I sànc del calendàre, i ghè dà mia öna mà, me sà che argù glià prega, per viga l’acqua in cà. Caterina dèle tège, fa gnì giò acqua a sège, E San Pantaleù, fa piöf anche a mùntù. La ghè n’da bè ai negose, ai centri comerciài, tè trùet gnà piö de ùmbrèle, al manca anche i stìai. Però me sò convinto, che ù dè al gà de dèsmèt, spèrem che al rìe ala svelta, issè fò ù bèl viàgèt. Va bèa n sé à metà Zögn, à ghè amò Löi e Agòst, prima che l’incòminse, à rinfrescà òl mè bòsch. Ormai l’è in po’ che òl tèp, le màt come ù càal mè tegnèl come l’è, me pòde mia cambiàl. A mè me pìas la mèteo, se al pìöf à sò còntèt, però an vède mìa l’ùra, che al vègne in po’ òl bèl tèp...