È troppu tardu ormà'!
Quannu luntanu shta ti casa sova
'nu figghiu cuscinziusu havà ssapiri
ca doppu havà turnari cu va tròva
ci ddà è lassatu e mu' shta pi muriri.
Ccussì è ffattu unu e non è cosa nova:
l'attani è muertu e no' è vulutu sciri,
ma doppu, pi putì' 'ffruntà' la prova,
parti e va a casa cu pó cumpariri.
Lu frati ca è ssaputu ti 'shta cosa,
cu la scusa ca l'hava salutà',
lu mbrazza e iddu cu 'n'aria dulurosa:
"Ué, Fra', e lu tata, cá l'hagghià vasà'?"
E Francu, amaru e cu 'na brutta posa,
ccussì li tici, cú s'lu pó 'mparà':
"È troppu tardu ormà'!
Tu l'iessi fattu prima e noni mu'.
Tatà s'n'è sciutu e no' nci torna cchiù".
Traduzione
È troppo tardi ormai!
Quando lontano sta da casa sua
un figlio coscienzioso deve sapere
che dopo tornerà per andar a trovar
chi là ha lasciato ed ora sta per morire.
Così ha fatto uno e non è cosa nuova:
il padre è morto e non ha voluto andare,
ma dopo, per poter affrontar la prova,
parte e va a casa per poter comparire.
Il fratello che ha saputo di questa cosa,
con la scusa di doverlo salutar,
lo abbraccia e lui con un'aria dolorosa:
"Ué, Franco, e papà, ché devo baciarlo?"
E Franco, amareggiato e con una brutta posa,
così gli dice, ché possa imparar:
"È troppo tardi ormai!
Tu avresti dovuto farlo prima e non ora.
Papà se n'è andato e non torna più".
©
Tutti i diritti riservati. L’opera è protetta dalla Legge 22 aprile 1941 n. 633 sul diritto d’autore: è vietata la riproduzione, anche parziale, senza il consenso dell’autore.
Commenti (0)
Accedi per lasciare un commento.Accedi
Ancora nessun commento. Scrivi il primo!